Nieuw begin: ontslagen om economische redenen en voor mezelf begonnen als free lance vertaler.

En mijn blog gaat verhuizen naar: http://gemengdgezinfrankrijk.blogspot.fr/
Daar zal ik binnenkort verder vertellen over ons Frans-Nederlandse leven en het wachten op ons tweede kind uit Thailand.

Laatse week school voor Zoontje. En dan de Grote Zomervakantie. Van Negen Weken ! Maar over de puzzel die dat elk jaar met zich meebrengt heb ik al eens geschreven. En de puzzel is voor dit jaar weer volledig ingevuld, dus dat is geen probleem meer. Nee, waar ik momenteel mee zit, is dat het na vrijdag afgelopen is met de kleuterschool.

Kleuterperiode
Dan is de kleuterperiode definitief afgesloten. En dat is toch even slikken. Ik had nooit gedacht dat ik daar mee zou kunnen zitten. Ik bedoel, dat is toch fijn, dat dat Kleine Jongentje van ooit nu een Grote Vent is ? Die al bijna kan lezen en die gister op school in zijn tekenschrift het woord x91anticonstitutionnellementx92 heeft geschreven, omdat dat het langste Franse woord is ! Dat vind ik natuurlijk ook fijn. Maar toch. Vorige week was de Kermesse op school. Dat is het jaarlijkse grote schoolfeest met veel spellen en spelletjes en eten en snoepen op het speelplein. Dat had ik de vorige twee jaar al meegemaakt, dus dat ik net die vrijdag voor het werk naar Nederland moest en de Kermesse zou missen vond ik geen ramp. Tot ik die dag Zoonlief bij school afleverde en besefte dat ik zijn laatste Kermesse zou missen. Slik, grote slik !

Kapstok
Vanmorgen bekroop me dat nostalgiegevoel ook weer. Ik leverde hem bij het klaslokaal af en we hingen zijn petje op de kapstok (geen vest of jas mee, want het was al 22 graden en er zouden er vandaag nog zox92n tien bijkomen). En de hele kapstok was compleet KAAL ! Alle zelfgemaakte, gekleurde kaartjes met de voornamen en de initialen erop waren weg. Zaten al in de tassen met de andere werkjes en schriften die de kinderen mee naar huis gaan nemen. Laatse dagen voor de vakantie, laatste dagen kleuterschool. En volgend jaar leveren we hem bij het hek van de x91Primairex92 af en gaan niet meer mee naar de kapstok ! Dan komen er natuurlijk veel leuke nieuwe dingen als schoolzwemmen, gitaarles en zijn we die kapstok snel vergeten. En wie weet x85 krijgen we ooit nog wel een kindje uit Thailand dat we naar de kleuterschool mogen brengen.

In Finland hebben twee families een kindje uit Thailand toegekend gekregen. Een familie had een dossier in 2008 opgestuurd (zoals wij) en de andere familie had een special needs kindje gevraagd. De contactpersoon van onze 'agence' zei dat Thailand onlangs vragen gesteld heeft over een paar families. Hij wilde niet zeggen welke families. Dat zou een goed teken kunnen zijn, dan buigen ze zich in elk geval over de dossiers van een paar families. Ik durf niet te hopen dat wij daar bij zitten.

In april heeft Zoontje zes kaarsjes uitgeblazen. Jawel, zes jaar alweer! Hij blijkt ineens te kunnen lezen in het Frans, zonder dat van ons geleerd te hebben. Oma en ik hebben hem wel een tijdje Nederlands leren lezen, maar daar had hij na een paar keer genoeg van. Ondertussen snapte hij wel hoe het moest en daarna heeft hij een aantal maanden lang vragen gesteld als x91A-I-N, dat doet x91ainx92 hxe8 ?x92 Vragen over hoe je Frans moet lezen, dus. Wanneer de x91cx92 als x91kx92 uitgesproken wordt en wanneer als x91sx92, dat soort vragen. En nu blijkt hij ineens te kunnen lezen. Nou ja, als het over muziek gaat dan, iets anders is momenteel absoluut niet interessant.

Partijtje
De verjaardag is met een partijtje gevierd. Alleen maar jongens dit jaar. Meisjes zijn inmiddels minder leuk. Een amoureuse heeft hij niet meer. Behalve zijn Mama dan ! x91Tu es ma meilleure amoureuse Maman !x92 Oedipus is nog niet helemaal verdwenen. Het is natuurlijk gezonder dat die wel verdwijnt, maar ondertussen geniet ik daar toch maar mooi van ! Nieuw is ook dat hij steeds meer Frans met mij praat. Dan is het moeilijk om steeds in het Nederlands terug te praten, maar ik probeer dat toch zo veel mogelijk te doen. En af en toe krijg ik wel Nederlands van hem terug. Oma komt vaak een week oppassen in de schoolvakanties. En Oma doet alsof ze het Frans van Zoontje niet verstaat, alleen dat van Echtgenoot, en dat werkt heel goed !

Minder heugelijke dag
In mei is er ook een verjaardag, maar dat is geen heugelijke dag. Op 3 mei was het vijf jaar geleden dat we onze adoptieprocedure hebben gestart. Geen taart, geen kaarsjes. Ik hoop toch echt dat we daar de zes jaar niet mee halen. Want dan moeten we nog een nieuw agrxe9ment aanvragen ook. Maar stoppen ? Nee, dat kan echt niet. In mijn hart ben ik namelijk al Mama van twee kinderen. Die tweede zit niet in mijn buik, maar wel al in mijn hart. Ik verspreek me vaak, dan zeg ik x91mijn kinderenx92.

Ik las dit mooie verhaal over een Brits gezin dat met hun in Thailand geadopteerde zoon deelnam aan een Native Land Visit. Thailand organiseert regelmatig een bezoek voor de kinderen die internationaal geadopteerd zijn. Ze hechten er belang aan dat de kinderen in contact blijven met het land en iets weten over hun afkomst. Het verhaal is hier te lezen.

Naar aanleiding van het stukje over de x91geboortex92 van x91mijn vijflingx92 kreeg ik een aantal reacties van mensen die vonden dat mijn zoontje een heel levendige verbeelding heeft. En dat is ook zo. Hij heeft vxe9xe9l verbeelding. Om niet te zeggen dat hij een complete fantasiewereld heeft.

Hoe schrijf je citroen in het Istanbols?
Ik schreef al eens dat hij een land bedacht heeft, Istanbol. Dat ligt in het Vaticaan. Nou ja, Istanbol 1 dan. Istanbol 2 ligt honderden kilometers verderop. Naar Istanbol 1 gaat hij meestal met de helikopter, maar als hij naar 2 moet, dan moet ie toch echt met een raket gaan! Anders is het te ver. Ze spreken er ook een zeer ingewikkelde taal, het Istanbols. De uitspraak van die taal is nog wel te doen, die lijkt erg op een mix van Nederlands en Frans, met een vleugje Engels. Maar de spelling van die taal kan ik maar niet onder de knie krijgen. x91Mama, weet jij hoe je citroen schrijft in het Istanbols? Niet met een c en ook niet met een s! Nee, met spkl!x92 Hij is namelijk erg met taal en spelling bezig en vindt het kennelijk heerlijk om iets van spelling te weten dat niemand anders weet.

Alles over de Klong
Zijn grootste passie van het moment is muziek. Hij weet inmiddels alles van muziekinstrumenten. Hij kan precies vertellen hoeveel snaren een gitaar heeft, hoeveel er op een viool zitten en welke soorten saxofoons er zijn. Hij x91speeltx92 ook voortdurend op denkbeeldige instrumenten, al houdt hij dan nog al eens de denbeeldige strijkstok in de verkeerde hand, en zingt of neuriet dan de muziek. En hij is expert in de muziekinstrumenten van Istanbol, uiteraard! x91Kijk Mama, dit is een Klong! Dat is een soort gitaar van Istanbol, weet je hoeveel koorden die heeft?x92 Nee, zeg ik dan, ik heb gxe9xe9n idee hoeveel snaren die heeft. x91Honderd!x92 En dan volgt een uitleg over hoe je daar dan op moet spelen. Als je vraagt of dat instrument ook echt bestaat, zegt hij x91Nee, dat is alsof!x92.

Dat was ik niet!
Maar de beste uitvinding is nog altijd Binzdacque (de exacte spelling van zijn naam wisselt nog al eens). Binzdacque is een collega/vriend van Zoontje, die met hem op het commissariaat werkt.  En die natuurlijk af en toe meegaat naar Istanbol. Die Binzdacque is zox92n goede uitvinding omdat hij zo vaak zo heel erg goed van pas komt. Heb je bijvoorbeeld yoghurt geknoeid op het schone tafelkleed en kijkt je moeder je bestraffend aan, dan zeg je x91Dat was ik niet, dat was Binzdacque!x92 Niet dat moeder daar in trapt, maar ze moet dan wxe8l lachen! Het is een beetje onduidelijk hoe oud deze fantasiefiguur nou is. Eerst was het een soort broertje van hem, later dus een collega en vriend. Soms is hij even oud als Zoontje, dat wil zeggen dat ze allebei volwassen zijn, soms ouder. Binzdacque staat niet op het lijstje genodigden voor zijn verjaarspartijtje volgende maand!

Happy Family
Deze Binzdacque is niet alleen. Hij maakt deel uit van een hele familie. Als eerste kwam Tacque (of Tak? De spelling is niet duidelijk.) er bij, dat is een meisje. Daarna volgden er twee zusjes, de kleine en de grote Zibouia, en tenslotte Jean-Vi en Leontine. Afgelopen zondag hebben we de hele ochtend gezellig de verjaardag van Jean-Vi gevierd. Nette kleren aangedaan, ons verstopt omdat het een verrassingspartijtje zou zijn en een verjaardagsliedje gezongen. Hij zong voor en ik zong na, want ik ken het x91Joyeux anniversairex92 lied nog niet zo goed in het Istanbols.

Het bloggen heeft even stil gelegen. Ik kreeg begin februari een probleem aan xe9xe9n oor. Van het ene op het nadere moment werd ik ineens voor 60% doof aan dat oor. Zommar, zonder verkoudheid of lawaai of zo. Enfin, daar gaat dit blog niet over, maar dat is de reden dat ik een tijd niet geblogd heb. Inmiddels hoor ik beter, maar ik houd gedeeltelijk gehoorverlies.

Op het adoptiefront zijn er de laatste tijd wat voorstellen geweest. In Frankrijk voor een paar families met dossiers uit 2007. Het meest hoopgevend vond ik het bericht van een Canadese familie die afgelopen maandag een voorstel kregen voor een kindje van 7 maanden. Het is voor het eerst dat ik van zo'n klein kindje hoor uit Thailand. Zij hadden hun dossier in juli 2008 opgestuurd, voor een jong kindje zonder Special Needs. Helaas liggen er in Frankrijk nog zulke dossiers uit 2007, dus wij moeten nog even wachten.

Vanmorgen ben ik bevallen van een vijfling. Alsof dan, hxe8! Want zoonlief wilde na het zaterdagontbijt nog even spelen voordat ik zou douchen. We speelden x91Grande Famillex92 , ik was de Mama (heerlijke rol !) en hij was de Papa. En we hadden vxe9xe9l kinderen. x91Hoe komen we dan aan die kinderen ?x92 vroeg ik. x91Komen die uit de buik of gaan we die adopteren ?x92 x91Allebeix92, vond hij. x91Jij had vijf kindjes in je buik en dan gingen we ook nog adopteren.x92

Had ik meteen een mooie smoes om nog even lekker op het ouderlijk bed uit te rusten. Nou ja, rusten … Ik moest nog wel eventjes die vijfling baren. Dat ging reuze snel en makkelijk, met de hulp van de kleine alsof-Papa. De babyx92s waren allemaal goed gezond, al hadden ze wel alle vijf vreemde afmetingen en gewichten als 1m10 en 5 kilo ! Alleen de laatste was erg klein, dus die moest extra aan de borst, vond de vader. Die waste braaf alle babyx92s na elke bevalling en legde ze dan in een wiegje. Op het laatst kon hij er bijna niet meer langs, zo vol stond de kamer met die denkbeeldige wiegjes.

Lang kon ik niet bijkomen van de bevalling, want we gingen meteen op reis naar de kamer ernaast om nog vier kinderen te adopteren. We x91namenx92 twee kleintjes, een jongen en een meisje van twee. x91Kijk Mama, hier zijn de meisjes van twee, en daar de jongens.x92 Daarna adopteerden we ook nog een meisje van achttien en een jongen van negentien. Want die konden dan zo handig helpen met het verzorgen van die babyx92s ! De kersverse vader had goed nagedacht over de gezinssamenstelling.

Het optimistische gevoel heeft niet lang mogen duren. Kompleet de bodem ingeslagen door wat ik op de Franse Yahoo groep las. Op het werk hebben we een geheel nieuw computersysteem, waardoor ik een paar dagen mijn after lunch ritueel niet heb kunnen naleven. Na de lunch kijk ik meestal even op de diverse Yahoo groepen over adoptie uit Thailand of er nog nieuws is. Maar de afgelopen dagen kwam ik er niet op. Vandaag lukte het me wel. Maar toen zag ik daar het overzicht van het aantal Thaise kinderen die via onze Agence Franxe7aise de lx92Adoption (AFA) in Frankrijk zijn geadopteerd in 2010. Ik was meteen in tranen. Je moet zoiets natuurlijk ook niet op je werk gaan zitten lezen, stom.

Exe9ntje maar …
Er zijn vorig jaar via de AFA vijf (ja, 5 maar) kinderen uit Thailand geadopteerd. In 2009 waren dat er zeven en in 2008 waren het er acht. Waar is de stijgende lijn? Van die vijf kinderen was er maar 1 (ja, echt maar xe9xe9ntje …) die in de categorie tot 3 jaar zonder Special Need (SN) viel. Met zox92n slakkengangetje wordt het lang wachten voor ons en die 19 andere gezinnen die met ons in 2008 een kindje uit die categorie aanvroegen. Er zijn nog negen dossiers van 2007 bij de AFA. Maar hopen dat daar vxe9xe9l SN aanvragen bij zitten …

Naar vijf jaar?
Hoe lang is het geleden dat ik een stukje schreef met de titel x91Naar vier jaar wachttijd?x92 Dit stukje had ik bijna x91Naar vijf jaar wachttijd?x92 genoemd. Want daar gaat het wel naartoe. Ik las dat een Belgische stichting spreekt van meer dan 50 maanden wachten voor niet Special Needs kinderen tot 3 jaar. Ik heb meer met woorden dan met cijfers en ben dan ook een neut in hoofdrekenen, maar meer dan 50 maanden gaat hard naar de vijf jaar.

Wat nu?
We zitten nu op 28 maanden zwangerschap, maar hoe lang houd ik dat nog vol? Dat vroeg ik me af toen ik vanavond met mijn humeur in mijn chaussettes naar huis liep. Ik doe het niet meer, dacht ik opstandig. Maar ja, na zox92n lange tijd breek je zox92n traject niet meer af. We gaan nu toch maar werk maken van iets waar we al een tijdje over denken: een iets ouder kindje vragen. Het kan best zijn dat dat niet sneller gaat, maar dan is het leeftijdsverschil met ons mannetje niet zo groot. Gelukkig dat we die hebben. Dat maakt het wachten dragelijk. x91Mama, ik ga voor mx92n werk op reis naar Istanbol (door hem bedacht land, ligt volgens hem in het Vaticaan!), ik ga dan vergaderen en een beetje op de computer werken en ik blijf ook een nachtje slapen. Nee, niet in een hotel maar au bureau want daar is een canapxe9-lit. Kijk, ik neem dit mee in mx92n tas (de brandblusser, gekregen van de Kerstman)!x92 Heerlijk, humeur meteen weer op glimlach.

December is voor mij altijd de maand van de stress, het moeten, het geregel en heen en weer gevlieg tussen verplichtingen. Ook dit jaar was de bekende decemberdip weer present. Gelukkig had ik alle cadeaus die de kerstman zou brengen al op tijd geregeld, want de dip werd bekroond met ziek worden, ook een klassieker in december. Wat mij dit jaar nog somberder maakte dan andere jaren, was het besef dat dit hoogstwaarschijnlijk al wxe9xe9r niet onze laatste kerst zonder ons tweede kind zal zijn. En dat de kans groot is dat ook 2011 niet het jaar zal zijn waarin we hem of haar in onze armen kunnen sluiten.

Maar vandaag, op 1 januari 2011, voelt dat om de een of andere reden toch anders aan. Objectief gezien is er niets veranderd sinds gister, maar vandaag lijkt het alsof alles weer mogelijk is. Alsof alle wegen open zijn, alsof het geluk dit jaar aan onze zijde zal zijn. Alsof lang gekoesterde wensen in vervulling kunnen gaan.

Als kroon op dit gevoel zag ik vanavond per toeval een stukje van een documentaire over feesten over ter wereld. Het ging over feesten in … inderdaad : Thailand! We zagen beelden uit Bangkok van het feest in april waar men elkaar met water bekogelt (Songkran), beelden van Loy Kratong in novemeber en beelden van Thaise danseresjes. Toeval ? Vast wel, maar toch hoopgevend ….